รู้สึกเหมือนกับว่า เวลาทุกๆวันนั้น ผ่านไปเร็วบ้าง ช้าบ้าง

ยิ่งเวลาผ่านไปก็รู้สึกว่ารักเพื่อนมากขึ้นทุกทีๆ  รู้สกึแย่ยังไงไม่รู้แหะ ไม่อยากจากรุ่นนี้ไปเลย เฮ่อ~

อยากอยู่กับเพื่อนรุ่นนี้อีกนานๆ รู้สึกเหมือนเป็นส่วนนึงของชีวิตเลยอะ ไม่เคยรู้สึกอยากช่วยใครมามากขนาดนี้มาก่อนเลย บางครั้งก็แอบเศร้าๆที่ต้องจากเพื่อนไป

บางทีมันก็เหงานะเฟ้ย ที่ต้องกลับมาเรียนใหม่เนี่ย แต่ทำไงได้ล่ะ ก็มันดันตัดสินใจไปแล้วนิน่า ยังไงก็ต้องถึงวันจากกันอยู่ดีแหละ เฮ่อๆๆ 

รู้สึกว่า เพื่อนๆรุ่นนี้คงหาจากไหนไมไ่ด้อีกแล้วล่ะ 

กลัวจิ้งจกบ้าง ผลิตอาวุธสงครามในห้องบ้าง เล่นการพนันในห้องบ้าง 

ประชดครูหลับแม่งทั้งห้องก็บ้าง มาลอกการบ้านเพื่อจะกลับไปดูดบุหรี่บ้าง เหมือนจะชุ่ยๆนะ แต่พอถึงเวลาส่งงานสำคัญทีไร ก็จะมีเพื่อนๆคอยส่งเสียง เตือนกันว่าให้ส่งโน่นส่งนี้ ห้องเรียนแบบนี้จะหาที่ไหนได้อีก ไม่อยากจากไปเลยบอกตรงๆ อยากจะเก็บความทรงจำตอนนี้ให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้เลย

อยู่มาหลายปีพึ่งจะรู้สึกถึงคำว่า "ผูกพัน" เป็นครั้งแรก  เศร้าอยากจะร้องไห้ออกมาแต่ทำไม่ได้ เพราะมันยังไม่ใช่ที่สุดของชีวิตเรา

อยากจะบอกว่า ชีวิตบัจจุบันนี้มีความสุขมากครับ กับเพื่อนๆที่ปัญหาอ่อน สมองนิ่ม สติสั้น เอ๋ออ๋าแดก พนันทุกวัน เอาแต่เล่นไม่ยอมเรียน ขี้เกียจนอนตั้งแต่เช้ายันเย็น ผลิตอาวุธสงครามในห้อง และ ไฮเปอร์หยุดพูดไม่ได้ ไม่สามารถหาจากไหนได้อีกแล้ว

เพื่อนกุรักมึงว่ะ....